Yeni eğitim-öğretim yılının ilk haftalarını geride bırakırken, eğitim sahasından gelen veriler ve okul çevrelerinde yaşanan son 10-15 günlük asayiş dalgası, meselenin sadece basit birer güvenlik ihlali olmadığını açıkça ortaya koyuyor. Eylül ayının son günlerinde Osmaniye’de bir okul bahçesinde bir öğretmenin hayatını kaybetmesiyle sonuçlanan menfur saldırı, Ankara’da bir velinin okul basarak eğitim yöneticisine fiziki şiddet uygulaması ve İstanbul’da akran zorbalığının okul tuvaletlerinde darp eylemine dönüşmesi gibi olaylar ardı ardına kayıtlara geçti.
İçişleri ve Millî Eğitim bakanlıkları başta olmak üzere ilgili kurumların imzaladığı kapsamlı Okul Güvenliği Protokolü ve kolluk kuvvetlerinin okul çevrelerindeki denetimleri şüphesiz kurumsal birer reflekstir. Ancak bir eğitim editörü ve uzman gözüyle bakıldığında, turnusol kağıdı işlevi gören bu olaylar, toplumsal yapımızda kök salan derin bir sosyo-pedagojik dönüşümün sinyallerini veriyor.
Güvenlik Önlemlerinin Sınırı ve Pedagojik Çöküş
Okulları yüksek duvarlar, turnikeler ve kolluk kuvvetleriyle birer “kale” haline getirmek, kapıdaki fiziki tehlikeyi anlık olarak ötelese de sorunun kaynağını kurutmuyor. Silahların, dijital tehditlerin ve şiddet dilinin okul iklimine bu denli kolay sızabilmesi, pedagojik sınırların aşındığının en somut kanıtıdır.
Çocuk psikolojisi ve modern eğitim felsefesi açısından şiddet, söylenemeyen, bastırılan veya anlamlandırılamayan bir duygunun yıkıcı bir eyleme dönüşmesidir. Okul tuvaletinde ya da koridorunda akranını sıkıştırıp darp eden, bunu sosyal medya üzerinden organize eden bir çocuk, aslında evde, sokakta ve dijital dünyada maruz kaldığı “güç merkezli” dili modellemektedir. Okul ise bu modellemenin ne yazık ki en savunmasız uygulama sahasına dönüşmektedir.
Toplum Yapısı ve Eğitimin İstikameti Nereye?
Yaşanan bu son olaylar, toplumsal yapımızın ve eğitim sistemimizin geleceğine dair can alıcı soruları sormamızı zorunlu kılıyor:
- Şiddetin Normalleşmesi: Yetişkinler dünyasındaki tahammülsüzlük, kutuplaşma ve adaleti kendi eliyle sağlama eğilimi, çocukların dünyasında “akran zorbalığı” ve “okul basma” eylemi olarak karşılık buluyor. Okula silah veya kesici aletle gelme cesareti gösteren bir neslin, toplumsal sözleşmeye olan inancı zayıflamış demektir.
- Kriz Yönetiminde Rehberlik Yetersizliği: Okullardaki rehberlik ve psikolojik danışmanlık mekanizmaları, sınav odaklı sistemin koçluk faaliyetleri arasında sıkışmış durumdadır. Erken evrede fark edilmesi gereken öfke kontrol sorunları, şizofreni gibi klinik durumların takibi veya aile içi travmalar, ancak bir asayiş vakasına dönüştüğünde fark edilmektedir.
- Veli Kurumu ve Okulun Saygınlığı: Bir velinin sorun çözme yöntemi olarak okul basmayı ve idareciye saldırmayı seçmesi, okulun ve öğretmenin toplumsal saygınlığının erozyona uğradığının göstergesidir. Eğitim kurumları artık güvenli birer “bilgi tapınağı” değil, toplumsal gerilimlerin hesaplaşma arenaları olarak algılanmaya başlanmıştır.
Çözüm Polisiye Tedbirlerde Değil, Okul İkliminde
Eğitimin nereye gittiği sorusunun cevabı, bizim bu krizlere verdiğimiz yanıtta gizlidir. Sadece polisiye tedbirler ve cezalandırıcı mekanizmalar kalıcı bir çözüm sunamaz. Çözüm, “Güvenli Okul İklimi” kavramının pedagojik olarak yeniden inşa edilmesinden geçmektedir.
Okullar; çocukların sadece akademik bilgi yüklendiği binalar değil, çatışma çözme becerilerini kazandıkları, empatiyi deneyimledikleri ve demokratik aidiyet hissettikleri alanlar olmalıdır. Rehberlik servislerinin nicelik ve nitelik olarak güçlendirilmesi, dijital platformlardaki şiddet içeriklerine karşı aile-okul iş birliğinin sıkılaştırılması ve okul-aile birliklerinin birer denetleme odağı yerine pedagojik destek köprüsü haline getirilmesi elzemdir. Aksi takdirde, okul kapılarına ne kadar kilit vurursak vuralım, dışarıdaki toplumsal buhranın içeriye sızmasını engellememiz mümkün olmayacaktır.
Süreç ve tedbirlerle ilgili güncel yasal çerçeveyi incelemek adına Milli Eğitim Bakanlığı Basın Açıklamaları sayfasını ziyaret edebilirsiniz.
admin
